هرگز همیشگی نیست

از من بهتر هم هست؟

سالها پیش از خودم پرسیدم : از من بهتر هم هست؟
خیلی ها به من خندیدند ، خیلی ها بر من نامِ مغرور نهادند بعضی ها به من احسنت گفتند و بعضی های دیگر بی تفاوت عبور کردند.
برای من مهم راضی کردن ِ این نفس جستجوگر بود که این معرکه را برپا کرده بود . در کوچه پس کوچه های تَوَهُمِ زندگی از دکان هایی عبور کردم کلون هایی را به صدا درآوردم ، گاه غرور و یأس و عشق دُچار من شدند و گاه خسته از این جستجو بر کنجی آرام خفتم.
تا این که شنیدم آفریننده ای هست که در بساطش همه چیز یافت می شود و همانا اوست که این توهم را آفریده است.
روی به سوی او کردم و یافتم ! فریاد زدم : یافتم ! یافتم ! و به من خندیدند.
سکوت ! سکوت ! تردید ! تردید ! و اینک آرامش از رسیدن به حقیقتی عالی در این لحظه . ساده و در عین حال زیبا!
گفت : در هزارتویی هستم که خروج از آن آگاهی می خواهد . در این هزار تو بهترین و یا بدترینی یافت نخواهم کرد.
به من گفت که ما جزیی از کل هستیم و آمدیم که بگوییم در این رسالتی که عهده دار شدیم بهترین هستیم نه در کل این مسیر!
گفت: هم بهار زیباست و هم زمستان ! هم پاییز زیباست و هم تابستان ! پرسیدم : زیبا یی چیست؟
گفت: خوسحال و عاشقانه نگاه کردنِ به هستی!
" بکوش عظمت در نگاه تو باشد نه در چیزی که بدان می نگری"
"و اینک از این که پاسخی زیبا یافتم بسیار خوشحالم"
امیدوارم خوشحال وعاشقانه نگاه کنید .

خانمي که خاطر خواه شما بشه و واقعاً شما رو دوست داشته باشه اگه از ايل و تبار واتو واتو هاي اصيل باشه دست به اين کارا مي زنه
سعي مي کنه ديدن شما لطمه اي به بقيه کاراش نزنه تا اونجايي که ممکنه به خاطر شما به دليل غيبت سر کلاساش يه درسش حذف بشه
اگه باهاش شوخي هاي بد بد و خودموني کنين همچين ضايعتون مي کنه اما دو دقيقه بعد خودش يه شوخي بدتر مي کنه و شما رو دچار سردرگمي مي کنه و گيجتون مي کنه
پسري که خاطرخواه شماست (آخ کجايي خاطرخواه !) و واقعاً شما را دوست داره، دست به اين کارا مي زنه
سعي مي کنه خيلي از اوقات خودش رو با شما بگذرونه،حتي زماني که فرصتش کم باشه
با شما شوخي مي کنه ، سعي مي کنه با اداي يکسري کلمات ، محبت و دوستي خودش رو نشون بده (مثلا مي گه اگه بد خواه مدخواه داري جون دادا بگوها)، حرفاي زيبا و قشنگ مي زنه
سعي مي کنه روي شما تأثير خوب بگذاره ، هي مي خواد به شما کمک کنه

ادامه مطالب

انسان واقعي هميشه غيرقابل پيش‌بيني است‌.
او آزادي است‌.
او فاقد شخصيت است چون هر لحظه‌
مبارزه‌اي نو را آغاز مي‌كند.
هر لحظه در بُعدي نو حركت مي‌كند،
هر لحظه با ديدگاني نو مي‌نگرد.
هر لحظه دوباره و دوباره با ديدي نو پاسخ مي‌دهد.
او هرگز پير نيست‌; او هميشه جوان است‌

سگانه ها

--هیچ کس به اندازه سگ ها
هنگام تشنگی
از خوردن آب ،
لذت نمی برد!
این داستان را من خود
چندین بار تجربه کرده ام!!

روحش شاد - یادش گرامی

فرشته بيكار

روزي مردي خواب عجيبي ديد او ديد که پيش فرشته هاست و به کارهاي آن ها نگاه مي کند. هنگام ورود، دسته بزرگي از فرشتگان را ديد که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هايي را که توسط پيک ها از زمين مي رسند، باز مي کنند و آن ها را داخل جعبه مي گذارند. مرد از فرشته اي پرسيد، شما چه کار مي کنيد؟ فرشته در حالي که داشت نامه اي را باز مي کرد، گفت: اين جا بخش دريافت است و دعاها و تقاضاهاي مردم از خداوند را تحويل مي گيريم. مرد کمي جلوتر رفت، باز تعدادي از فرشتگان را ديد که کاغذهايي را داخل پاکت مي گذارند و آن ها را توسط پيک ها يي به زمين مي فرستند. مرد پرسيد شماها چکار مي کنيد؟ يکي از فرشتگان با عجله گفت: اين جا بخش ارسال است، ما الطاف و رحمت هاي خداوندي را براي بندگان مي فرستيم. مرد کمي جلوتر رفت و ديد يک فرشته بيکار نشسته است. مرد با تعجب از فرشته پرسيد: شما چرا بيکاريد؟ فرشته جواب داد: اين جا بخش تصديق جواب است. مردمي که دعاهايشان مستجاب شده، بايد جواب بفرستند ولي عده بسيار کمي جواب مي دهند. مرد از فرشته پرسيد: مردم چگونه مي توانند جواب بفرستند؟ فرشته پاسخ داد: بسيار ساده، فقط کافي است

تفاوت آقا و خانم ها

آينده:
يـك زن تــا زمانيكه ازدواج نكرده نگران آينده است. يك مردتا زمانيـكـه ازدواج نـــكرده هــــرگز نگران آينده نخواهد بود

موفقيت:
يــك مرد موفق كسي است كه بيشتر از آنچه هـمــسرش خرج ميكند درآمد داشته باشد. يك زن موفق كسي است كه بتواند چنين مردي را پيدا كند.

ازدواج:
يك زن به اميد اينكه شوهرش تغيير كند با او ازدواج ميكند، ولي تغيير نميكند. يك مــرد به اين اميد با همسرش ازدواج ميكند كه تغيير نكند، ولي تغيير ميكند

فرزند:
يك زن همه چيز را در مورد فرزندش مي داند: قرارهاي دكتر، مسابقات فوتبال، دوستان نزديك و صميمي، قرارهاي رمانتيك، غذاهاي مورد علاقه، اسرار، آرزوها و روياها. يك مرد بطور سربسته و مبهم فقط ميداند برخي افراد كم سن و سال هم در خانه زندگي ميكنند

حمام:
يك مرد حداكثر 6 قلم جنس در حمام خود داد - مسواك، خمير دندان، خمير اصلاح، خود تراش، يك قالب صابون و يك حوله. در حمام متعلق به يك زن معمولي بطور متوسط 437 قلم جنس وجود دارد. يك مرد قادر نخواهد بود اغلب اين اقلام را شناسايي كند.

خواروبار:
يك زن ليستي از جنسهاي مورد نيازش را تهيه نموده و براي خريدن آنها به فروشگاه ميرود. يك مرد آنقدر صبر ميكند تا محتويات يخچال ته بكشد و سيب زميني ها جوانه بزنند. آنگاه بسراغ خريد ميرود. او هر چيزي را كه خوب بنظر برسر مي خرد.

بيرون رفتن:
وقتي مردي ميگويد كه براي بيرون رفتن حاضر است، يعني براي بيرون رفتن حاظر است.
وقتي زني ميگويد كه براي بيرون رفتن حاضر است، يعني 4 ساعت بعد وقتي آرايشش تمام شد، آماده خواهد بود

اسامي مستعار:
اگر سارا، نازنين، عسل و رويا با هم بيرون بروند، همديگر را سارا، نازنين، عسل و رويا صدا خواهند زند. اگر بابك، سامان، آرش و مهرداد با هم بيرون بروند، همديگر را گودزيلا، بادام زميني، تانكر و لاك پشت صدا خواهند زد

بگو مگوها:
حرف آخر را در جر و بحث ها زنان ميزنند. هر چيزي كه يك مرد بعد از آن بگويد، شروع يك بگو مگوي ديگر خواهد بود

پیراهن پاره ی شب

خون مي در رگ هر تاك دويد اي ساقي
آب حسرت ز لب جام چكيد اي ساقي

دست الطاف بلند تو بنازم كه چو سرو
سايه ات بر سر همسايه رسيد اي ساقي

ياد آن شاعر سر سبز سفر كرده به خير
كه بجز داغ دراين باغ نديد اي ساقي

دست تقدير فرو ريخت بهم ور نه كنون
برده بودم به فلك كاخ اميد اي ساقي

چه خيالي ست از اين آمد و رفت اي مردم
چه فتوحي ست در اين گفت و شنيد اي ساقي

در تماشاي تو بوديم كه يك ابر حسود
پرده اي بر رخ مهتاب كشيد اي ساقي

من افتاده ز پاي ستم انداخته را
تو مگر دست بگيري به نبيد اي ساقي

غریبه دلت گرفته میدونم
همه دنیات یه سرابه
تن تو تشنه تر از خاک کویر
توی سینت پره آهه میدونم...

غریبه ای سوخته خورشید عشق
تار و پود تو گسسته
میون غنچه پاک قلب تو
خنجر رفیق نشسته می دونم...

غریبه به اشک سرخ تو قسم
درد عشق منو تو دردی حقیره
ببین اون کنج خرابه های شهرو
که داره کودکی از سرما میمیره

غریبه اون ور دنیا رو نگاه کن
جنگ و خون ه و نفس مرغی اسیره
میرسه از گرد راه گوله سربی
نه فقط عشق حتی دنیا رو میگیره

غریبه دلت گرفته میدونم
با تو تا غروب غمها میمونم
دیگه بسه نذار از آوارگی ها بخونم

غریبه زندگی سخته , آره سخته
اما خوب باید شکستو دم نزد
باید از زهر صبوری سر کشید
به شراب سرخ کینه لب نزد

• ‏مقابل کساني که به کمک تو احتياج دارند،بخشنده باش.

• ‏در ‏مورد نيازهاي شخصي ات صرفه جو و قانع باش.

• ‏آن قدر عاقل باش تا قبول کني که در ‏مورد همه چيز آگاهي نداري.

• ‏آن قدر قوي باش ‏که بتواني با روزگار روبه رو شوي.

• ‏آن قدر ضعيف باش تا قبول کني که نمي تواني همه ‏کارها را به تنهايي انجام دهي

-------------------------

در انتهای هر سفر
در آيينه
دار و ندار خويش را مرور می كنم
اين خاك تيره اين زمین
پاپوش پای خسته ام
اين سقف كوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل
در آخرين سفر
در آيينه به جز دو بيكرانه كران
به جز زمين و آسمان
چيزی نمانده است
گم گشته ام ‚ كجا
نديده ای مرا ؟

-------------------------------------------------------------------------------------------------

گفتي عاشقمي، گفتم دوستت دارم.گفتي اگه يه روز نبينمت ميميرم، گفتم من فقط ناراحت ميشم.گفتي من بجز تو به كسي فكر نمي كنم، گفتم اتفاقا من به خيلي ها فكر مي كنم.گفتي تا ابد تو قلب مني، گفتم فعلا تو قلبم جا داري.گفتي اگه بري با يكي ديگه من خودمو مي كشم، گفتم اما اگه تو بري با يكي ديگه، من فقط دلم ميخواد طرف رو خفه كنم.گفتي ... ، گفتم... .حالا فكر كردي فرق ما كجا بود؟فرق ما اينه كه: تو دروغ گفتي، من راستشو.

 ------------------------------------------------------

تلخ ، مثلِ بخار قهوه

کاش آن روز نبود .
آن روز که رفتي و فقط چند دقيقه بالاپوشت ، بي تو، با من بود .
هر چند که با شتاب رفتي و با خنده ي خواستني ات ، با شتاب برگشتي .
اما همان چند دقيقه .
بي سنگيني ِ نگاه سرزنشگر هر کس و هيچ کس ،
آرام و کشدار و طولاني ،
بوئيدمش .
عميق و عميق .
بوي تو را مي داد . نزديک ِ نزديک .

يادت هست ؟
تو هرگز راز شيطنت ِ سرشار ِ نگاهم را ندانستي .
و شک دار مانده بودي که چه ديده و شنيده ام ،
در همان چند دقيقه که نبودي ،
اما بالاپوش و کوله ات با من مانده بود .
من که هوس ناک ،
در همان چند دقيقه ، عطر تو را هزار بار سرکشيدم ، بي ترديد .
از همان بالا پوشي که تو را هر روز تنگ در آغوش مي کشيد .

همان بالاپوشي که از ميان آن همه پوشيدني ِ رنگ به رنگ ،
رخصتش داده بودي تا نزديک تر از همه تو را در بر بگيرد .
و من عطر ِ بي واسطه ي تو را از او سراغ مي گرفتم .

هنوز عطر تو را دارم ، نه در هزار لاي ِ خاطره ،
که در اولين صفحه تنفس ِ هر روزم .
هنوز عطر تو را نفس مي کشم .
هنوز سينه ام مور مور مي شود از احساس عطر تو در هواي ِ بي خيالي ِ همان چند دقيقه.
تو خيال نبودي و نيستي .

اما کاش آن روز نبود ، و آن روزهاي ديگر .
عذابم نده !
نه طاقتي مانده و نه تحملي .
دل نمي پوسد اما ، تن شايد . همان تني که رايحه تو را در سلول - سلولش حل کرد .
با عطر تو خون در رگم مي چرخد و واي از وقتي به قلبم مي رساندش .
حالا رمز فشرده شدن قلبم را خوب مي دانم . درنگ واهمه انگيزش .
حتي دست دست کردنش را در تپيدن ،
آن گاه که درمانده ، عطر تو را در خود مي چشد و
دست کشيدن از آن را سخت مي بيند .
نمي داند بيچاره که چرخه ي دوباره اش آمدني است .
همان نفس ِ آرام و طولاني که تو را و عطر تو را به من آميخت .
بترس از اين که يک بار ، از دلتنگي قلبم عطر تو را رها نکند و ديگر نتپد .

کاش آن روز نبود ،
تا اين گونه قلبم گاه به گاه فشرده نمي شد .
تا اين گونه تمام رايحه هاي خوش دنيا به مشام ِ من اين گونه تلخ نمي آمد .
تلخ مثل ِ بخار قهوه .

باران
گوش كن
تو تنها مونس من درين شبهاى بهارى

رعد
تو فرياد من درين لحظه هايى
بلند تر شو
تا دلم آرام گيرد

پاييز كجاست؟!
تا همه رنگ مرا ببينند: زرد و غمناك

ابرها
هيچگاه نرويد با باد
شما چشمهاى منيد

بهار است
من گلى پژمرده در آنم

بيا تا رنگم سبز و بهارى شود
تو تنها
تولدى براى زمين من

‏هفت نصيحت از مولانا

• ‏گشاده دست باش
• ‏جاري ‏باش
• ‏ كمك كن (مثل رود)
• ‏ باشفقت و مهربان باش (مثل خورشيد)
• ‏اگركسي اشتباه كردآن ‏را بپوشان (مثل شب)
• ‏وقتي عصباني شدي خاموش باش (مثل مرگ)
• ‏متواضع باش و كبر نداشته ‏باش (مثل خاك)

مثلث عشق

تجربه عشق شامل عملكرد اجزاء صميميت، هوس(شهوت) و تعهد ميباشد. شما براي دسـتـيـابـي بـه يك رابـطه سـالم و پـايدار مـي بــايد اعتدال را ميان اين سه عنصر برقرار سازيد. اكنون به تعريف آنها ميپردازيم:
تعهد: تا چه اندازه شما خود را وقف آن ميكنـيد كه رابطه يتان را شاداب و با طراوت نگاه داريد؟ و يا تا چه اندازه با يارتان صادق مي بـاشـيد؟ شـامل مسئوليت پذيري، وفاداري و وظيفه شناسي ميباشد. تعهد در رابطه به مفهوم آن است كه اكـثر موانع و مشكلات را مي توان با كمك يكديگر از ميان برداشت - وفادار حتي در سخت ترين شرايط.
صميميت: نزديكي در رابطه - اموري كه شما و يارتان در آن سهيم مي بـاشـيـد اما فرد ديـگري از آنـها آگـاهـي ندارد - رازها و تجربـيات فردي و مشترك - صميميت امري فراتر از نزديكي جنسي و فيزيكي مي باشد. تا چه اندازه شـما در كنـار يـارتان احـساس راحت بودن ميكنيد؟ آيا قادر به بيان عقايد و نقطه نظرهاي خود ميباشيد ؟ بـدون آنـكه از مـورد انتقاد قرار گرفتن و نكوهش شدن واهمه داشته باشيد؟ آيا هنـگامي كـه صحبت ميكنيد واقعا به حرفهاي شما گوش ميدهد؟
هوس و شهوت: انرژي بخش رابطه يتان مي بـاشد. تمايل بـه بازگشت به منزل، تـنها براي كنار يار بودن - هوس فوريت ، شهوت و تمايلات جنسي، رمانتيك بودن، اشـتـيـاق براي در كنار هم بودن و رفع سريع موانع براي وصال ميباشد - احساسات شديد -جاذبه جسماني.
اكـنـون به ابعاد متفاوت عشق در شرايط وجود و يا فقدان سه خصيصه فوق در يك رابطه توجه كنيد:
تعهد+صميميت و فقدان هوس: ايـن رابـطـه در خـطـر فروپاشي قرار ندارد اما نيازمند خلاقيت و انگيزه براي شعله ور ساختن مجدد عشق ميباشد.
تعهد+هوس و فقدان صميمـيت: ايـن رابـطه عذاب آور است - گـاهـي اوقـات انـگـيـزه شديدي آنها را جذب يكديگر ميكند اما سرانجام به ياس و ناكامي منجر ميگردد زيرا قادر به آن نميباشند كه رابطه يشان را عميق تر سازند. يا آنكه افكار،علايق و آرزوهاي قلبي يكديگر را بشناسند.
صميميت+هوس و فقدان تعهد: اين رابطه يك شبه است-كشش و اشتياق شديدي حكمفرماست اما عدم امنيت از آنـكه رابـطـه تـا چـه مـدت دوام خـواهـد آورد هر دو فرد را مايوس ميسازد. عشق رمانتيك.
صميميت و فقدان هوس و تعهد: علاقه.
هـوس و فـقـدان صـمـيـميـت و تعهد: عشق شيدايي.
تعهد و فقدان صميميت و هوس: عشق تو خالي و راكد.
هوس+صميميت+تعهد = عشق كامل و مطلوب.

سفر

كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد؛ و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود
برنخواهم‌ گشت.نهالي‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ ايستاده‌ بود.مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زير لب‌ گفت: ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ و بي‌ رها برگردي
كاش‌ مي‌دانستي‌ آن‌چه‌ در جست‌وجوي‌ آني، همين‌جاست مسافر رفت‌ و گفت: يك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ مي‌داند، پاهايش‌ در گِل‌ است، او هيچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد يافت و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسي‌ نخواهد ديد؛ جز آن‌ كه‌ بايد مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگين‌ بود هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود. به‌ ابتداي‌ جاده‌ رسيد. جاده‌اي‌ كه‌ روزي‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود درختي‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زير سايه‌اش‌ نشست‌ تا لختي‌ بياسايد. مسافر درخت‌ را به‌ ياد نياورد. اما درخت‌ او را مي‌شناخت درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داري، مرا هم‌ ميهمان‌ كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالي‌ است‌ و هيچ‌ چيز ندارم درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتي‌ هيچ‌ چيز نداري، همه‌ چيز داري. اما آن‌ روز كه‌ مي‌رفتي، در كوله‌ات‌ همه‌ چيز داشتي، غرور كمترينش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌ جا براي‌ خدا هست. و قدري‌ از حقيقت‌ را در كوله‌ مسافر ريخت. دست‌هاي‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هايش‌ از حيرت‌ درخشيد و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ و پيدا نكردم‌ و تو نرفته‌اي، اين‌ همه‌ يافتي درخت‌ گفت: زيرا تو در جاده‌ رفتي‌ و من‌ در خودم. و پيمودن‌ خود، دشوارتر از پيمودن‌ جاده‌هاست

آسمان آبی آبیست، مگر شک داری ؟
بگذار دنیا مرا نادیده بگیرد ، بگذار زندگی کمر به قتلم ببندد ،
بگذار آسمان بر سرم آوار شود ، بگذار روزگار باز هم بامن دشمنی کند، آرزوهایم را به باد خزان بسپرد ، دلم را بشکند و پایم را زنجیر کند ...
ولی باز اوست که شکست خورده ، من سهمم را از دنیا خواهم گرفت .
می گویند :" خواستن توانستن است" ...
می گویند:" تنها کسی نمی تواند که نا امید است".
اما من خواسته ام و نتوانسته ام، مگر می شود کسی نخواهد زندگی کند ؟
نخواهد برخیزد و بایستد؟
همه این نتوانستن های قدرتمند ناامیدی درپی دارد ولی من نا امید نیستم،
باز هم می گویم: "من از سلاله ی درختانم تنفس هوای مانده ملولم می کند ...پرنده ای که مرده بود به من پند داد پرواز را به خاطر بسپارم ."
من از سلاله ی درختانم و درختان ایستاده می میرند، من به میدان زندگی پشت نمی کنم، هرگز!!!
من سهمم را از زندگی خواهم گرفت ، من می خواهم معجزه کنم ، مگر نه اینکه خداوند معجزه را به دستان برگزیدگانش جاری میسازد ؟و مگر نه اینکه او مرا برگزیده برای این امتحان خطیر ؟ پرواز بدون بال معجزه است و من می خواهم معجزه کنم ...
حتی اگر روزی زندگی با تلخی هایش توانست مرا به زانو درآورد ، نخواهم گذاشت عجزم را ببیند ... پاهایم را تا زانو قطع میکنم، تا باز هم ایستاده باشم .
...معجزه یعنی من ، یعنی تو دوست همباورم ، ما معجزه خواهیم کرد، شک نکن !
آسمان آبی آبیست، مگر شک داری ؟
زندگی سهم کمی نیست ، مگر شک داری ؟
در رگ زنده ی این هستی خواب آلوده
باور معجزه جاریست ، مگر شک داری ؟

سرو

سروی سرد در بادی سردتر می لرزید.بارانی سردتر بر او بارید.خورشید فردا سرو را سرد دید.پس او را گرمید .تا جایی که خاکش خشکید.از آن سو سرو پاییز را با زردی دوستانش دید.اما هنوز سبز بود. زمستان آن سال هم تنه ی سردِ خشکِ سرو را یخ بست.تنه ی سرو از سردی ترک برداشت اما باز هم سبز بود.

• گشاده دست باش، جاري باش، كمك كن (مثل رود)
• باشفقت و مهربان باش (مثل خورشيد)
• اگركسي اشتباه كردآن رابه پوشان (مثل شب)
• وقتي عصباني شدي خاموش باش (مثل مرگ)
• متواضع باش و كبر نداشته باش (مثل خاك)
• بخشش و عفو داشته باش (مثل دريا )
• اگرمي خواهي ديگران خوب باشند خودت خوب باش (مثل آينه )

 ----------------------------------------------------------------

خدایا چه غریب است درد بی کسی
و چه تنهایم در این غربت که تو هم از من رویگردانی
و اینک باز به سوی تو آمدم تا اندکی از درد درونم را برایت باز گویم
و خدایا تو بهتر میدانی آنچه درونم است
تنهایی و بی کسی ام را دیده ای ,دربه دری و آوارگی ام را و هزارو یک درد که بزرگترینش ناامیدی است .خدایا همه را کنار گذاشته ام اما با ناامیدی و بی هدفی نمی توانم بسازم
صبرم بسیار است اما پوج وبی هدف میدوم . خسته شده ام
خسته خسته

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------

بادا که در زمان تاریکی و تباهی شمع و چراغ باشیم .....

صعود زیباست حتی بسوی قله ای اتشفشانی وسقوط نفرت زاست<<حتی درون دره ای سر سبز ..>>

فرهاد نقش خود بر کوه کند شیرین بهانه بود..............

رهايي

رهايي چنان زيباست كه تمامي پديده ها و مناظر اطرافت بسان زيباترين اثر هنري خلقت, نمايان ميشوند
رهايي چنان سبك است كه حتي وزن خود را بسان باري بر دوش حس نخواهي كرد,چه رسد به تعلقات و آرزوهاي الگو گرفته از يكديگر .
رهايي چنان لطيف است كه سايش مولكولهاي هوا را با پوست صورت خود, همچون هديه اي از طرف پروردگار مي ستائي.
رهايي چنان در لحظه حضور دارد كه مسئوليت تك تك لحظات عمر را بر عهده مي گيري.
رهايي چنان شاداب است كه بسان كودكي در مرغزاري وحشي.
رهايي چنان غريب است كه جز به تنهايي خود تكيه نتوان زد.
رهايي چنان عميق است كه حضور خود را تا دروني ترين لايه هاي وجودت حس مي كني.
رهايي چنان ايستاست كه قدرتمندترين نيروهاي منفي ياراي به لرزه درآوردن آنرا هم ندارند.
رهايي چنان خنثي است كه تمامي مصيبتها و موفقيتها را يكسان پاسخ مي گويي.
رهايي چنان رهاست كه خود را قلب و مركز هستي مي داني.
رهايي چنان صفاست كه سفره خود را براي تمامي خلايق مي گشايي.
رهايي چنان وفاست كه نيت خيرت را براي دشمن نيز مي فرستي
رهايي چنان فناست كه جز او را حس نخواهي كرد
رهايي چنان بقاست كه راز جاودانگي خود را در ابديت فاش مي كني.
رهايي چنان لقاست كه در خود وحدتي با ديگران دارد.
رهايي چنان كفاست كه بي نيازي خود را به حاكميت بر كائنات نمي بخشي.
رهايي چنان بلاست! كه فرقي در ميان هست و نيستش نيست.
رهايي چنان سخاست كه ميزاني براي خادمي درگه او نيست.
رهايي چنان عزيز است كه جز او پدري نيست
رهايي چنان دغل است كه مجنون را بر عاقل مي پسندي
رهايي چنان خالص است كه هم درون و هم برون يكجاست.
رهايي چنان فريب است كه فرقي در بود و نبود آن نيست.
رهايي چنان زلال است كه بسان تشنه اي بر جوي, حسرت سيراب شدن باقيست.
رهايي چنان فقير است كه جز روحي, نمانده هيچ باقي!
رهايي چنان فهيم است كه هيچ تنشي را بر تعادل برنمي گزيني.
رهايي چنان دور است كه مفهوم خود را تا بي نهايتش خواهي يافت.
رهايي چنان نزديك است كه گويي هيچگاه دور نبوده.
رهايي چنان سهيم است كه تمام كائنات را از آن خود مي داني.
رهايي چنان غايب است كه با او نيز تنها خواهي بود.
رهايي چنان عاشق است كه هستي را در تماميت خود دوست مي داري.

سپاس خدای را که از کارهای پنهانی با خبر است و نشانه های آشکار اثبات وجود او می کنند. با چشم بینا دیدنش ممکن نیست؛ نه اینکه اگر کسی او را ندید انکارش می کند و نه اینکه دل کسی که او را شناخت با چشم سر می تواند او را ببیند.
در برتری از همه برتر است و هیچ چیز برتر از او نمی باشد و در نزدیک بودن چنان نزدیک است که چیزی از او نزدیک تر نیست.
نه بلندی مرتبه اش سبب دوری از آفریده هایش شده و نه نزدیکی او آفرده هایش را در مقام و منزلت با او برابر ساخته است.
عقل ها را بر چگونگی صفات خویش آگاه نساخته، ولی در حد واجب و ظرفیت وجود اشخاص، حجاب ها را برای شناخت خود برداشته است.
اوست که نشانه های جهان آفرینش بر او گواهند و دل منکر حضرت او بر وجود او اعتراف می کند.
و خداند منزه است از گفتار آنهایی که او را به خلق تشبیه می کنند و یا انکارش می نمایند.

دعاي مادر ترزا

خداوندا! مرا شايسته آن كن تا به همنوعانم كه در سراسر دنيا در فقر و گرسنگي به دنيا مي آيند و ميميرند ؛ خدمت كنم

خدايا! امروز با دستهاي ما روزي عشق ،‌آرامش و سرور به آنها ببخش

خدايا! مرا معبر آرامش كن ؛‌
تا آنجا كه نفرت هست ، عشق جاري سازم
آنجا كه خطا هست ، بخشايش بگسترم
آنجا كه جدايي هست ، وصل بيافرينم
آنجا كه لغزش و دروغ هست ، حقيقت بياورم
آنجا كه ترديد هست ، ايمان بياورم
آنجا كه ظلمت هست ، نور بتابانم
و آنجا كه اندوه است ، شادي منتشر كنم

خدايا! مرا موهبت آن عطا كنم تا به جاي آسودن به ديگران آسايش بخشم.
و بجاي آنكه ديگران دركم كنند ، دركشان كنم
و بجاي آنكه عشق دريافت كنم ، عشق بورزم
زيرا با فراموش كردن خويش است كه مي توان به هرچيز رسيد
با بخشايش است كه بخشوده مي شويم
و با مردن است كه زندگي ابدي ميابيم

مرگ

آدم خيلی حقيره بازيچه تقدير، گل بين دومرگ، مرگی که ناگزير
حتی خود تولد آغاز راه مرگ، حديث عمر وآدم حديث باد وبرگ
آغاز يک سفر بود وقتی نفس کشيديم با هر نفس هزار بار به سوی مرگ دويديم
تو اين قمار کوتاه نبرد هستی را باختيم ،تا خنده را ببينيم از گريه آينه ساختيم
آدم خيلی حقير بازيچه تقدير، گل بين دومرگ، مرگی که ناگزير
فرصت همين امروزبرای عاشق بودن، فردا می پرسيم از هم غريبه ای يا دشمن
ایآشنای امروز عشق منو باور کن فردا غريبه هستيم، امروز باور کن
تولد هر قصه يه جاده کوتاه، اول و آخر مرگ، بودن ميون راه
اگرچه عاجزانه تسليم سرنوشتيم با هم بيا بميريم، شايد يه روز برگشتيم

سال نو

سالی دگر گذشت
آمد بهار دیگر و امید دیگری
پارینه با هزار امید و هزار عشق
چون سالهای پیش فراموش می شود
وان شعله های سرکش و لرزان اشتیاق
خاموش می شود
در حیرت از گذشت زمان
با دلی پریش
جویم به راه خویش
امید نهفته ای
وز داستان زندگی و عشق و آرزو
دارم درون سینه
کلام نگفته ای

آخر الزمان در دين يهود

دوران پیش از اسارت: قصه آخرالزمان، به معني پايان دوران
جهان و پيوستن آن به قيامت كبرا، در بين قوم يهود از سده‌هاي دوم وسوم ق.م پيدا شده است. پيش از اين زمان بني‌اسرائيل كه خود را قوم برگزيده خداوند مي‌دانست، در انتظار دوراني بود كه در آن وعده الهي تحقق يابد و خدا قوم برگزيده­اش را در سرزمين موعود مستقر و دشمنان را نابود كند و عدل و احسان خود را بر سراسر جهان بگستراند. در دوره‌هاي بعد از حكومت داود و سليمان كه اين قوم از لحاظ اجتماعي دچار پريشاني و تفرقه و از لحاظ ديني و اخلاقي، گرفتار فساد و انحطاط شد و گرايش به شرك در ميان آنان شدت گرفت، آرزوی آنان، بازگشت قدرت و وحدت و خلوص دوران گذشته بود و منتظر زماني بودند كه خداوند بار ديگر پيشوايي هم­چون موسي و يوشع و داود و سليمان ، برای آنان فرستد تا بدكاران و مفسدان را كيفر دهد و قوم را از تيره­بختي و خواري نجات بخشد.
در اين كتاب‌ها كه به دوران پيش از اسارت تعلق دارند، «روز خداوند» پايان جهان نيست و سخني از آخرالزمان و پاداش و كيفر اخروي به ميان نيامده. آنان بر این باورند، قهر و غضب الهي و «روز خداوند» در همين جهان است و عاصيان بني‌اسرائيل و دشمنان آن قوم را در برمي‌گيرد و پادشاهي كه ظهور خواهد كرد، عدل و اراده خدا را با حفظ مصالح قوم يهود، برپا خواهد ساخت و عهدي را كه در طور سينا بسته شده بود، دوباره تجديد خواهد كرد.

دوران بعد از اسارت: نبوكد نصر، پادشاه بابل (605-562 ق.م)
چند بار بر اورشليم حمله‌ کرد و شهر را غارت و معبدی را كه از زمان سليمان، مركز حيات ديني و اجتماعي بني‌اسرائيل بود، ويران كرد و قوم بنی­اسرائیل را اسير كرد و به بابل برد. اين دوران تا سال 539 ق.م كه كورش هخامنشي بابل را فتح كرد، ادامه داشت. در اين سال كورش بني­اسرائيل را به اورشليم بازگرداند و فرمان داد تا شهر را مرمت و معبد را دوباره بنا كنند. در دوران هخامنشيان و تحت حمايت آنان، اورشليم آباد گشت و در زمان نحميا (سده 5 ق.م) به دور شهر حصاري محكم كشيده شد.
در كتاب‌هاي اين دوره، نظیر كتاب حزقيال نبي و بخش‌هايي از كتاب اشعيا كه به «اشعيای دوم» و «اشعيای سوم» معروف است، كتاب زكريا، حزقيال، دانيال و چند كتاب ديگر، بلاهايي را كه بابليان بر سر بني‌اسرائيل آوردند و خواري و ذلتي كه در دوران اسارت تحمل كردند، همگي كيفر الهي و عاقبت گناهان آنان به شمار آورده­اند. آرزوی آنان بازگشت به اورشليم و تجديد بناي معبد و ظهورفرمان­روايي از نسل داوود و تحقق وعده خداوند در سرزمين موعود «با قلبي نو» ست.
در دوراني كه زروبه‌بن از جانب كورش مأمور بازگرداندن قوم يهود به اورشليم و تعمير شهر شده بود، زكريا او را همان فرمان­رواي موعود از نسل داوود ، و اشعيای دوم، كورش را مسيح يا فرمان­روايي می­دانست كه از جانب خدا تعيين شده تا قوم را از اسارت نجات دهد و مقدمات حكومت الهي را فراهم سازد، در كتاب ملاكي كه به ظاهر در سده 5 ق.م نوشته شده، موضوع آخرالزمان، به معناي فرجام­شناسي آن شكل روشن‌تري به خود گرفته است. پيش از اين­كه روز عظيم و مهيب خداوند فرا رسد، ايليا (اليسا) نبي كه به آسمان صعود كرده و در آن­جا زنده است، ظهور خواهد كرد و خداوند در معبد خود فرود خواهد آمد و داوري بزرگی برپا خواهد شد و همه كافران و گنه­كاران به پاداش اعمال خود خواهند رسيد. چنین اندیشه های در كتاب‌هاي عهد عتيق به تدريج رشد يافته و روز يهوه كه در هنگام استقرار حكومت يهود بر قوم برگزيده خود در همين جهان بوده است، در دوره‌هاي بعد از زمان اسارت (دوران پراكندگي) معنايي وسيع‌تر به خود گرفته و به تحولی آخرالزماني، به معناي فرجام­شناسي مبدل شده است. پاداش و كيفر، خاص زندگان و بقيه قوم نيست، بلكه عام و كلي است و همه مردگان از آغاز تاريخ دوباره زنده مي‌شوند و به داوري نهايي و به سعادت يا شقاوت ابدي مي‌رسند و كسي كه طليعه‌دار اين تحول بزرگ است، ديگر پادشاهي كه بر بني‌اسرائيل حكومت كند نيست، بلكه كسي است كه دروازه‌هاي ملكوت الهي و عالم باقي را ـ كه جز اين عالم است ـ مي‌گشايد.
از نشانه­های آمدن «روز يهوه»، گذشته از تغييرهای عظيم كيهاني، چون تاريك شدن خورشيد و ماه، افتادن ستارگان از آسمان و طوفان‌ها و زلزله‌هاي دهشت­ناك و بروز قحطی و طاعون و درگرفتن جنگ‌هاي سخت با ستم­گران و فاسدان است. مهم‌ترين اين رخ­دادها، هجوم سپاه يأجوج و مأجوج و فتنه مسيحيان دروغين (دجال) است كه مظاهر قدرت‌هاي شيطاني‌اند. سرانجام قدرت و مشيت الهي بر نیروهای اهريمني پیروز مي‌شود و جهانی نو كه عدل و رحمت الهي بر آن حاكم است، آغاز مي‌شود. در نوشته‌هاي بسیاری بين­العهدين، مهم‌ترين نشانه پايان زمان و ظهور منجي است. كه از او به نام‌هايي چون مسيحا، برگزيده، پرهيزگار، پسر انسان، پسر خدا و انسان ياد شده است. وي وجودي است ازلي كه پيش از خلق جهان، هنگام ظهور او و آن­چه بايد انجام دهد، معلوم و مقرر بوده و اكنون واسطه آن تحول بزرگ و تبديل جهان شر و گناه و مرگ به دنیای خير و سعادت و سرور ابدي، اوست، ولي دوران حكومت او با آغاز رستاخيز و داوري بزرگ پايان مي‌پذيرد و از آن پس حكومت جاويد خداوند شروع مي‌شود.
اين موضوع در همه نوشته‌هاي بين‌العهدين يكسان نيست و عموميت ندارد. در بعضي از اين آثار نيروهاي شيطاني بر منجي خروج مي‌كنند و به دست او نابود مي‌شوند و داوري بزرگ را او انجام مي‌دهد و اوست كه بر جهان پاك شده از گناه و مرگ، حكومت ابدي خواهد داشت. در برخي ديگر از اين نوشته‌ها، پيش از منجي، يكي از پیامبران کشته شده ظهور مي‌كند و راه را براي آمدن او هموار مي‌سازد. منجي كه پادشاهي از نسل داوود است، چهارصد سال حكومت و همه ستم­گران را نابود می کند و سرانجام در پايان دوران جهان، وي و همه آفرینندگان می­میرند و پس از هفت روز باز در روز داوري بزرگ و آغاز جهان، همه زنده می­شوند.
موضوع آخرالزمان و نشانه­های، آن در تلمود، ادامه و گسترش همان مطالبي است كه در ادبيات
بين­العهدين ديده مي‌شود. به طور كلي در نوشته‌هاي اين دوره (از سال 70 م تا سده 6 م) مدت عمر جهان را از آغاز آفرينش شش هزار و گاهي هفت هزار سال دانسته‌اند و دوراني كه زمان دنيا را از زمان جهان آخرت جدا مي‌كند، ايام مسيحا می­نامند و مدت آن گاهي چهل و گاهي هزار سال حساب مي‌شود. در اين دوران است كه آشفتگي‌هاي بزرگ در اوضاع طبيعي و رخ­دادهای خون­بار و فتنه‌هاي سخت و ظهور جانوران دهشت­ناك و جنگ‌هاي سخت با يأجوج و مأجوج و دیگر قدرت‌هاي شيطاني روي خواهد داد و سرانجام خداوند جهان را از اين بلاها، پاك و هستي را نو خواهد كرد.
 

بيشتر از 2 ساعت وقت نيست!

بدون شک تا به حال بارها و بارها شده که به خودتون گفتين که اگر به من بگن بيشتر از 2 ساعت يا 2روز يا 2 ماه زنده نيستی چی کار می کنم؟خب عموماً هم همه ما جوابهای تقريباً مشابه ای داريم که نتيجش کارهای خوب، انجام دادن کارهائی که دوست داشتيم انجام بديم ، اما وقت نمی شد، کارهائی که رضايت خدا را داشته باشه و بالاخره اينکه کاری که با انجام دادن اون حداقل بتونيم اون دنيامونو بخريم.
چرا بايد ما کارهامونو نگه داريم برای 2 ساعت آخر، برای 2 روز آخر و يا برای 2 ماه آخر، اصلاًچطور بايد ما در اين فرصت کم ، کارهائی که دوست داشتيم انجام بديم ، اما وقت نمی شد رو انجام بديم؟ مگه 2 روز و 2 ساعت و 2 ماه خيلی وقت هست؟ که الان ياد اون می افتيم که بايد انجام بديم؟
باور کنيد بيش از اين ها هم وقت نيست!
شما بيانديشيد 2 سال و يا 20 سال و حتی 200 سال! آيا نبايد سفر را آغاز کرد؟ آيا نبايد رفت؟
چرا برای خوبی به دنبال بهانه هستيم؟ ما که می دانيم رضايت خدا رضايت قشنگی است ، پس چرا بخشش ها را نگاه داشتيم برای روز آخر؟
چرا خوبی کردن را گذاشتيم برای روز آخر؟ چرا نگاه کردن به دخترکی که دور خود می گردد تا سنجاق سری که مادرش از همسايه قرض گرفته تا دخترش برای مهمانی امشب از آن استفاده کند را پيدا کند را برای روز آخر گذاشته ايم؟
چرا نگاه کردن به زنده شده گل های زمين را برای روز آخر گذاشته ايم؟
چرا برای انتقام، هر چه باشد همان لحظه تدبير می کنيم و برای بخشش بايد روزها و ماه ها صبر کرد و هزار واسطه آورد؟
چرا قبول کردن آنکه همه انسانها اشتباه می کنند، و بايد انها را بخشيد را برای روز آخر گذاشته ايم؟
چرا زخمهای روزگار را همان روز و يا همان ساعت می شماريم، اما خوبيها را برای روز اخر می گذاريم؟
چرا فکر کردن به اتفاقات هر روز خود را، همان شب، در بستر خواب انجام ندهيم و چگونه فکر کردن به تمام عمر خود را که چه کرده ايم را 2روزه يا 2 ماهه انجام دهيم؟
چرا به طلوع و غروب بايد الان نگاه کنم که وقت زيادی ندارم؟ پس چرا تمام عمر روشن و خاموش شدن آسمان را نديديم؟
چرا سکوت در مقابل فريادهای همکارمان ، برادرمان، عابر خيابان و ... را از روز اول آغاز نکرديم؟
چرا بايد الان که می دانم بايد زود بروم به آن می انديشم که چرا نيانديشيده ام؟
چرا الان بايد ساکت شوم و با ديد بازتر به اطرافم نگاه کنم؟
چرا از پير زنی که به درب نگاه می کند تا نه فرزند نامردش، بلکه نوه کوچکش را ببيند بايد الان احوال پرسی کنم؟
چرا الان بايد در گرمای خانه ناگهان سردم شود؟ چرا که به ياد کودک 12 ساله ای افتادم که در پارک سر خيابانمان بر روی نيمکت خوابيده است؟
چرا بايد الان بيانديشم که انفاق کنم ؟
چرا بايد الان به ياد مادری باشم که در خانه سالمندان در انتظار سفر است؟
چرا بايد الان به چرا ها بيانديشم؟
دوستان من مگر غير از اين است که ما بايد برويم؟
چرا از الان فکر نکنيم که 2 ساعت ، 2 روز، 2 ماه و يا 2 سال و حتی 20 سال ديگه بيشتر زنده نيستيم؟
به فکر صندلی قدرت نباشيد! چرا که اين ساده ترين واژه برای فريب من و تو هست؛ اگر فکر کنيد که ديگری بايد تو را به قدرت برساند؛ سخت در اشتباهيد؛ بايد انديشه ما بهتر بودن در هر شرايطی باشد.
بياييد هميشه خودمون رو يه مسافر بدونيم و کوله بار خوبی رو جمع کنيم!
دوست من ! از همين حالا طوری بخواب، طوری نفس بکش، طوری ببخش، طوری نگاه کن، طوری زنده باش، طوری حرف بزن که گوئی صور سفر را دميده اند!

آدما یه جور دیگه با همدیگه دوست میشدند وقتی به هم میرسیدند یه جور دیگه می خندیدند
کاش آدما یه جور دیگه با هم دیگه حرف میزدند وقتی که حرفشون میشد یه جور دیگه داد می زدند
کاش آدما بلد بودند موسیقی زندگی رو وقتی با هم میرقصیدند یه جور دیگه ساز میزدند
کاش آدما با هم دیگه صادق و بی ریا بودند وقتی به هم می رسیدند مثل تو قصه ها بودند
کاش آدما بلد بودند که چه جوری شنا کنند تو دریای زندگیشون دسته ماهیها بودند
کاش آدما قصه آسمونو از بر میشدند تو شبهای تاریکشون مثل ستاره ها بودند
کاش آدما میفهمیدند زندگی دو روزرو اون وقت برای همدیگه بی شک یه سر پناه بودند.

زن از منزل خارج شد و در جلوی حیاط نظاره گر سه پیرمرد با ریش های سفید و بلند شد. زن گفت:« شما را نمی شناسم ولی باید گرسنه باشید داخل شوید و چیزی بخورید.» پیرمردان گفتند:«آیا همسرت منزل است؟» زن گفت:«خیر بیرون است.» سپس گفتند:«ما نمی توانیم داخل شویم» بعد از ظهر که شوهر به خانه بازگشت زن تمام ماجرا را برایش توضیح داد. مرد گفت:« حال برو و به آن ها بگو که من در خانه هستم و آن ها را دعوت کن» سپس زن آن ها را به داخل خانه راهنمایی کرد ولی آنها گفتند:« ما نمی توانیم باهم داخل شویم.» زن علت را جویا شد و یکی از پیران توضیح داد: اسم او ثروت است و به یکی دیگر از دوستانش اشاره کرد و گفت:« او موفقیت و من نیز عشق هستم. حالا برو و مساله را با همسرت در میان بگذار و تصمیم بگیرید طالب کدامیک از ما هستید!» زن ماجرا را برای همسرش تعریف کرد. شوهر بسیار خوشحال بود با هیجان خاصی گفت:« بیا ثروت را دعوت کنیم و منزلمان را مملو از دارایی نماییم» اما زن با این خواسته مخالفت کرد و گفت:« عزیزم چرا موفقیت را نپذیریم!» در این بین عروسشان که تا این لحظه شاهد گفتگوی آن ها بود میان حرفشان پرید و گفت:« بهتر نیست عشق را پذیرا باشیم و منزلمان را سرشار از عشق کنیم؟» سپس شوهر به زن نگریست و گفت:« بیا به نصیحت عروسمان گوش دهیم. برو و عشق را به خانه مان دعوت کن» سپس زن نزد پیرمردان رفت و پرسید کدامیک از شما عشق هستید؟ لطفاً داخل شوید و مهمان ما باشید. در این لحظه عشق برخاست و قدم زنان به طرف خانه راه افتاد، سپس آن دو نفر هم بلند شده و وی را همراهی کردند. زن با تعجب به موفقیت و ثروت گفت:« من فقط عشق را دعوت کردم!» در این بین عشق گفت:« اگر شما دارایی یا موفقیت را دعوت می کردید دو نفر از ما مجبور بودند بیرون منتظر بمانند اما زمانی که شما عشق را پذیرا شدید هر جا که من روم آن ها نیز همراه من می آیند.» هر کجا عشق باشد در آن جا ثروت و موفقیت نیز حضور دارند.

چون روز رستاخيز رسد،در پل صراط و ترازوگاه،نامه اي از سوي حق رسد كه اي بنده من تو را رايگان بيافريدم، صورت زيبا بنگاشتم، قدو بالات بر كشيدم، كودك بودي و منت راه نمودم از ميان خون شير بهر تو بيرون آوردم،پدر و مادر بهر تو مهربان كردم،ايشان را به پرورش تو وا داشتم،و از باد وآب و آتش نگاه داشتم، از كودكي به جواني و از جواني به پيري رسانيدم، تو را به فهم و فرهنگ بياراستم و به دانش و هنر بپيراستم، اي بنده من ، من كه با تو اين همه نيكوييها كردم ،تو براي ما چه كردي ؟؟؟؟
چه گناه ها كه نكردي ؟؟چه نيكيها كه به جاي نياوردي؟؟آيا هرگز در راه ما پولي به نيازمندي دادي؟ سگي تشنه از بهر ما آب دادي؟؟
بنده من كردي آنچه نبايد مي كردي، و مرا شرم آيد كه با تو آن كنم كه سزاي آني من با تو آن كنم كه خود شايسته آنم ، رو كه تو را آمرزيدم تا بداني كه من منم و تو تويي
اي عبد بدان كه گدايي كه نزد پادشاهي رود به او نگويند چه آوردي؟؟؟؟به او گويند چه خواهي؟؟؟
خدا چگونه ننوازد كه اكرم اكرمين است و چگونه نيامرزد كه ارحم الراحمين است؟؟

حسرت کفش

يه روز در بازار جلوي مغازه كفش فروشي بودم و داشتم مردم را تماشا ميكردم كه يك دفعه چشمم به يه پسر بچه افتاد كه در حالي كه دسته گل براي فروش آورده بود به كفشها زول زده بود جلوتر رفتم وكفشهايي كه به پا داشتم درآوردم چون من احتياجي به كفش ندارم وبه پسر بچه دادم پسرك خوشحال شد ودر حالي كه داشت كفشها را به پا ميكرد داشتم به پسرك نگاه ميكردم پسرك يك دفعه كفشها را درآورد وبه من داد وقتي علت را پرسيدم پسرك گفت : من در حسرت كفش بودم كه تو كفشهايت را به من دادي ولي توبا حسرت به پاهاي من نگاه ميكردي ومن نميتوانم آنها را به توبدهم پسرك اين را گفت واز من دور شد فكر نميكنم ديگر پسرك پسرك حسرت كفشي را بخورد.

سعي نكن زندگي را درك كني .آن را زندگي كن ! سعي نكن عشق را درك كني .به درون عشق قدم بگذار . آنگاه در خواهي يافت ...و آن دريافت از تجربه كردن تو نشات خواهد گرفت . آن شناخت هرگز اين راز را از ميان برنخواهد داشت، اينكه هر
چه بيشتر بداني ،بيشتر در مي يابي كه چيزهاي بسياري براي شناختن باقي است

بانوی من؛
ای بانوی نخستین ِ شعر
...... دست راست خود را به من بده
تا در آن پنهان شوم
...... دست چپ خود را به من بده
تا در آن مقیم شوم
هر کلام عاشقانه ای که می خواهی بگو
....... تا جشنها و اعیاد آغاز شود
*
بانوی من ؛
در تبعیدگه خود چه خوشبختم من
تقطیر آب شعر می کنم
و از بادهء راهبان می نوشم
چه پُرتوانم من
آنگاه که یار می شوم
..... آزادی را.... و انسان را
*
بانوی من ؛
چه مایه آرزو داشتم تورا
..... در عصر روشنگری دوست بدارم
...... و در عصر تصویرگری
...... و عصر پیشگامان
چه مایه آرزو دارم که روزی با تو دیدار کنم
در فلورانس..... یا قرطبه
یا کوفه .... یا حلب
...... یا در خانه ای در کوی و برزن های شام
*
بانوی من ؛
چه مایه آرزو دارم به سرزمینی سفر کنیم
که بر آن گیتار فرمانروایی می کند
آنجا که بر عشق حصاری نیست
بر کلمات حصاری نه
....... بر رویاها حصاری نه
بانوی من ؛
خاطر خود را به آینده مشغول مکن
که دلتنگی من نیرومندتر از گذشته خواهد بود
..... و از گذشته تندتر
..... تو زنی هستی.... که در تاریخ گل
...... و در تاریخ شعر
...... و در حافظهء زنبق و ریحان
...... تکرار نخواهد شد
*
ای بانوی جهان ؛
در روزهای آتی جز عشق تو
...... فکرم را مشغول نخواهد کرد
.... تویی زن نخستینم
..... مادر نخستینم
..... زهدان نخستینم
..... شیدایی نخستینم
...... شهوت نخستینم
...... و حلقهء نجات من در هنگام طوفان
بانوی من ؛
...... تو زنی هستی
....... که از میوهء شعرت ساخته اند
....... تو زنی هستی.... که در تاریخ گل
...... و در تاریخ شعر
و در حافظهء یاسمن
...... تکرار نخواهی شد
...... هرگز تکرار نخواهی شد

به نام خداي مهربون

يكي بود يكي نبود زير گنبد كبود يك كبوتر بال و پر شكسته بود . صياد چشمش به كبوتر افتاد انو اسير كرد صياد
نامروت بال و پر انو تو غم شكست .
صياد قصد نداشت كبوتر و آبش بده ننونش بده عاشقي رو يادش بده .
اون مي خواست قلب تنهاي كبوتر رو اسير كنه صياد قصد نداشت براي كبوتر لالاي بخونه فقط مي خواست قلب
شكسته ي كفتر رو شكسته تر كنه .
كبوتر تا چشمش به صياد مي افتاد دلش خون مي شد ز دست اين روزگار .
كبوتر به همون عمر ديروز خود راضي بود چرا كه ديروز درزير يك سايه درخت بود مي تونست بخونه فرياد بزنه
گريه كنه اما امروز تو دست صياد توان هيچ حركتي نداشت وقتي يادش مي آمد آب و هواي خوش تنهايي رو آروم
آروم تو قلبش گريه مي كرد وقتي يادش مي آمد كه دلش مي گرفت روي بومي مي نشست . با آواز پرنده هاي ديگر
خودش رو دلگرم مي كرد .
اما حالا خدايا هيچ بال و پري براي پرواز نداره و فقط مي گريد دلش نمي خواد با وجود نامردي صياد اونو تنها
بزاره آخه امروز كبوتر دلش پيش صياد اسيره خدايا چرا كبوتر زود دل به صياد داد خدايا مگر اون نمي دونست
كه دنيا خيلي بي رحمه و براي دل نازك كبوتر جايي نداره مگر اون صياد نبود پس چرا كبوتر مهر اون رو به جون
خريد . ديگه كسي نديد پرنده بخونه شاديش رو به كسي بده ديگه كسي پرنده رو شاد نديد. زيبا نديد. وفقط از او
پرواز بر سر قله ها را به ياد داشتند وبهم مي گفتند كه پرواز را به خاطر داشته باش پرنده مردنيست . پرنده
مردنيست .
حالا كبوتر فقط دعا مي كنه كه چي مي شد به بي نيازي ديروز مي رسيد كبوتر . خدايا قصد صياد چي بود چرا دل
كبوتر رو اسير كرد . شايد خود صياد قبلا كبوتر بوده و حالا صياد شده . ولي چه ظالمانست كه صياد بخواهد اين كار
را با كبوتر ديگر بكند .

(( واي بر اسيري كه در دام مانده باشد و صياد رفته باشد ))

---------------------------------------------------------------------------

عشق بزرگترين هديه خداست . هنر آن را بياموز . آواز آن ،جشن آن را
بياموز . عشق نيازي قطعي است. درست همانگونه كه جسم بدون غذا نميتواند زنده بماند، بدون عشق روح را ياراي زنده ماندن نيست . عشق غذاي روح است‌، آغازگر همه چيزهاي با شكوه است ، عشق درب بارگاه ملكوتي است
اشو

------------------------------------------------------------------------------

تو این روزهای بی کسی که هرکی فکرخودشه
من که بریدم از همه دلم فقط به تو خوشه
وفتی توهستی دلخوشی بی خودی پرپرنمیشه
دلواپسی دربه دره ؛چشم منم تر نمیشه
حس قشنگ ماشدن؛ با بودنت تازه میشه
آخه زیر سایه ی تو دلش میخواد قد بکشه
به جزتو پای هیچ کسی به فکر من وا نمیشه
شب سیاه بی کسی؛بی تو که فردا نمیشه
منکه دلم بادیدنت تا آسمون پر میکشه
اگه یه روزی تو بری ؛طفلکی دیوونه میشه
منکه دلم بابودنت جون میگیره؛تازه میشه
راستی نگفتی نازنین؛دل شما به کی خوشه؟؟
دلم به بودنت خوشه؛دلم به دیدنت خوشه
گلی ولی نه مال من،دلم به چیدنت خوشه

 ------------------------------------------------------------------------------------------

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت اشک من رنگ شفق یافت ز بی​مهری یار برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر ساقیا جام می​ام ده که نگارنده غیب آن که پرنقش زد این دایره مینایی فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد طالع بی​شفقت بین که در این کار چه کرد وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد

چي مي شد؟

چي مي شد اگه خدا امروز وقت نداشت به ما بركت بده چرا كه ديروز ما وقت نكرديم از او تشكر كنيم
چي مي شد اگه خدا فردا ديگه ما را هدايت نمي كرد چون امروز اطاعتش نكرديم .
چي مي شد اگه خدا امروز با ما همراه نبود چرا كه امروز قادر به دركش نبوديم .
چي مي شد ديگه هرگز شكو فا شدن گلي را نمي ديديم چرا كه وقتي خدا بارون فرستاده بود گله كرديم .
چي مي شد اگه خدا عشق و مراقبتش را از ما دريغ مي كرد چرا كه ما از محبت ورزيدن به ديگران دريغ كرديم.
چي مي شد اگه خدا فردا كتاب مقدسش را از ما مي گرفت چرا كه امروز فرصت نكرديم آنرا بخوانيم .
چي مي شد اگه خدا در خا نه اش را مي بست چون ما در قلبهاي خود را بسته ايم .
چي مي شد اگه خدا امروز به حرفهايمان گوش نمي داد چون ديروز به دستوراتش خوب عمل نكرديم .
چي مي شد اگه خدا خواسته هايمان را بي پاسخ مي گذاشت چون فراموشش كرديم.
و چي مي شد اگه...
و چي مي شه اگه ما از اين مطالب به سادگي بگذريم